Tuesday, 9 November 2010

Σε είδα στον ΟΑΕΔ (αισθηματικό δράμα)



Επίδομα δεν δικαιούμαι. Άλλωστε, τόσα χρόνια, ό,τι δουλειά κι αν έχω κάνει είναι «μαύρη». Είπα να κάνω το βήμα και να πάω στον ΟΑΕΔ για έκδοση κάρτας ανεργίας (ταυτότητα, εκκαθαριστικό εφορίας και επίσημο έγγραφο που να φαίνεται η διεύθυνση θέλει μόνο). Πίστεψα κι εγώ ότι μετά τις αυτοδιοικητικές (που δεν είναι πολιτικές, αλλά αν δεν κερδίσει το κόμμα θα πάμε σε βουλευτικές) εκλογές θα εξαγγελθεί κάνα ψευτοεπίδομα για τους άνεργους.

Τρίτη φορά μέσα σε δύο εβδομάδες ήταν αυτή. Τις άλλες δύο πήγαινα αργά και δεν προλάβαινα καν να βγάλω νούμερο για έκδοση κάρτας. Σήμερα όμως, πήγα και πέτυχα διάνα. Μου «κληρώθηκε» το 150. Όταν σήκωσα το κεφάλι ήταν ακόμα το 40. Είχα χρόνο άπλετο κι αφού αυτή την περίοδο δεν είχα καμιά «μαύρη» απασχόληση, αποφάσισα να γυρίσω σπίτι και να ρίξω έναν εποικοδομητικό ύπνο. Περιέργως για πρωί, πέτυχα ένα βαρβάτο όνειρο, όπου είδα έναν άνδρα ντυμένο στα μαύρα να ιππεύει γαϊδούρι και να δείχνει με το δάχτυλο, ενώ με το άλλο χέρι χάιδευε τα κεφάλια των φτωχών πιστών, από κάτω (κάτι ανάμεσα σε Ζορό, παπά, ήρωα επανάστασης και Σάντζο Πάντσα). Ξύπνησα και ήδη είχαν περάσει τρεις ώρες. Γύρισα στον ΟΑΕΔ έντρομος μήπως έχω χάσει τη σειρά μου και πρέπει να ξαναξυπνήσω πρωινιάτικα και την επόμενη μέρα. Ευτυχώς ο α/α είχε φτάσει μέχρι το 103.

Προσπάθησα να βρω ένα καλό μέρος να σταθώ όρθιος, και τελικά ακούμπησα σε μια κολώνα, δίπλα σε γραφείο, όπου καθόταν ένας «παλιός» υπάλληλος, που μιλούσε στο κινητό. Δεν μπορούσα να μην ακούσω τι έλεγε, ακόμα κι αν δεν ήθελα: “Έλα, που είσαι; Τελικά δεν είναι stage το πρόγραμμα, είναι κάτι σαν stage. Καλά έξω είστε; Ελάτε μέσα.” Και ήρθαν μέσα. Μπαμπάς και γιος, που μόλις είχε τελειώσει το Λύκειο, ή άντε να ήταν και δύο ετών φοιτητής, αν δεν κάνω λάθος. Ο «παλιός» ξεκίνησε τη διαδικασία της άμεσης πρόσληψης του, μάλλον, γεμάτου προσόντα νέου, σ’ αυτό το «κάτι σαν stage» πρόγραμμα και στο τέλος, αν και νομίζω ότι πρέπει να έχει από πριν για να τον προσλάβει, του έβγαλε και μια κάρτα ανεργίας για να δικαιολογηθεί και η πρόσληψη.

Τότε, κι ενώ κουνούσα το κεφάλι μου απογοητευμένος από τη λαμογιά, αλλά χωρίς να πω τίποτα, μπας και ο «παλιός» διακρίνει στα μάτια μου ότι δούλευα «μαύρος» και δεν μου βγάλουν κάρτα, ΣΕ ΕΙΔΑ. Σε είδα να περιμένεις στην ουρά των ανανεώσεων καρτών ανεργίας. Ξεχώριζες μες στο πλήθος των σαρανταρηδοπενηντάρηδων, που ήταν στη διπλανή σειρά για το ταμείο ανεργίας. Το μάτι μου έπεσε στον α/α των ανανεώσεων, που είχε φτάσει στο 400. Φαντάστηκα ότι κι εσύ αργά θα ξύπνησες για να μην έχεις τελειώσει ακόμα, οπότε βρήκα και το πρώτο μας κοινό.

Καλά είναι δυνατόν να μην έχει φτάσει ακόμα ο α/α στο νούμερό μου;

Και τι είναι αυτό το πράγμα με τις ανανεώσεις; Άκου 400! Τετρακόσιοι, τουλάχιστον ήρθαν για ανανέωση, σ’ ένα μόνο κατάστημα ΟΑΕΔ, μία απλή καθημερινή; Δεν μπορεί παρά τα νούμερα να ξεκινούν από το 100. Ή το 200. Βγάλε και πόσους παίρνουν διπλά νούμερα ή παίρνουν νούμερο, βαριούνται και φεύγουν, οπότε φτάσαμε κάτω από τους 100 για ανανεώσεις την ημέρα. Καλά είναι. Δεν μπορεί να είναι 400, είναι πολλοί. Γύρισα να σε ξαναδώ, αλλά είχες φύγει, Μάλλον ήσουν το 401.

Μετά από κάνα τέταρτο ήρθε κι η σειρά μου. Έκανα πέντε λεπτά για να βγάλω την κάρτα και σηκώθηκα να φύγω. Φτάνοντας σπίτι, όμως, ένιωθα ένα κενό. Δεν είχα προλάβει να σου μιλήσω. Θα πηγαίνω κάθε μέρα στον ΟΑΕΔ. Κι αν δε σε πετύχω ξανά, δεν τρέχει τίποτα, έχει κι αλλού πορτοκαλιές. Νομίζω ότι βρήκα, πλέον, το πιο πολυσύχναστο στέκι στην πόλη.

No comments: