Thursday, 14 April 2011

Gino Loves You

Kultur Shock in Thessaloniki


Μπορεί αυτό που θα διαβάσετε μετά το άλμα να είναι ένα μεγάλο ψέμα ή μια πλάνη, που με το μυαλό μου δημιούργησα, για να νομίζω ότι κάτι καλό συνέβη, και σίγουρα αυτός δεν είναι σωστός τρόπος για να ξεκινά κανείς ένα κείμενο, που ίσως διαβαστεί από άλλους, αλλά πρώτη φορά έζησα κάτι τέτοιο και θέλω να το μοιραστώ.


Πέμπτη, 7 Απριλίου 2011

Εκείνη την ημέρα θα πήγαινα, απλώς, σε μία ακόμα συναυλία. Ενός συγκροτήματος, που μου αρέσει και που πολύ χαλιόμουν, που στις τρεις προηγούμενες επισκέψεις τους (σε Βλάστη Κοζάνης και Θεσσαλονίκη) δεν είδα να περφορμάρει ζωντανά. Ή τουλάχιστον έτσι πίστευα, ότι θα πάω σε μια ακόμα συναυλία. Γιατί την εμφάνιση των Kultur Shock στο Principal δεν μπορεί να τη χαρακτηρίσει κανείς μία ακόμα συναυλία.

Να ξεκινήσω με τα αρνητικά και να τελειώσω μ’ αυτά για να περάσω στα καλά. Λίγος κόσμος, που ίσως τελικά, όπως θα δείτε παρακάτω δεν ήταν και τόσο αρνητικό και ο μέτριος ήχος, που έβγαινε από τα ηχεία.

Ξεπερνώντας αυτά λοιπόν, τι καλό είδες ρε φίλε και δεν ήταν μία ακόμα συναυλία η συγκεκριμένη;

Είδα ένα συγκρότημα, μια μπάντα ίσως καλύτερα, αφού και τα πνευστά παίζουν το ρόλο τους στους Kultur Shock, που τα έδωσε όλα πάνω στη σκηνή, χωρίς να νοιάζεται, που ο χώρος δεν γέμισε από κόσμο. Απ’ ό,τι καταλάβαμε στη συνέχεια, μάλλον έδωσε περισσότερα από το αν ήταν sold out η συναυλία.

Περίεργο μείγμα μουσικής το balkan punk, σίγουρα δεν είναι για όλο τον κόσμο. Αν δεν σ’ αρέσουν τα κλαπατσίμπαλα, δηλαδή, δε θα το εκτιμήσεις, με στίχους σε αμερικάνικα (σπαστά με βοσνιακή προφορά) και φυσικά σε κάποια τραγούδια αποκλειστικά σε βοσνιακά, αλλά και πρόσφατα σε ένα μείγμα αράβικων με σλάβικων ή κάτι τέτοιο, που μόνο ο Gino μπορεί να αποδώσει όμορφα.

Ο Gino Jevdzevic είναι από τη Βοσνία και είναι ο frontman των Kultur Shock, αλλά είμαι σίγουρος ότι θα ήθελε να αναφέρουμε πρώτα τους υπόλοιπους, τον Val Kiossovski από τη Βουλγαρία στην κιθάρα, τον Guy Davis στο μπάσο, που είναι Αμερικάνος, αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Ινδονησία και τους επίσης Αμερικάνους Paris Hurley στο βιολί, Amy Denio στα πνευστά και Chris Stromquist στα drums. Όλοι φυσικά, προσφέρουν τις φωνές τους και στα τραγούδια, εκτός από την ικανότητά τους ως οργανοπαίχτες, όπως κι ο Gino χτυπάει πού και πού το νταούλι και φυσάει μέσα σε καμιά τρομπέτα.

Είναι μια μπαντάρα, που ακόμα κι αν δεν έχεις ακούσει ποτέ ένα τραγούδι της και το κάνεις πρώτη φορά σε συναυλία, όπως ένας φίλος, που τράβηξα σχεδόν με το ζόρι στο Principal, θα σε κρατήσει εκεί μ’ ενδιαφέρον να την παρακολουθήσεις και δεν θα κοιτάξεις ούτε μία φορά το ρολόι. Δε θα νιώσεις ούτε μία φορά "απλά θα το υπομείνω για λίγο ακόμα και κάποια στιγμή θα τελειώσει".

Το κέφι που βγάζουν πάνω στη σκηνή είναι άνευ προηγουμένου, ενώ όπως είπαμε και σ’ ένα πηγαδάκι κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος ανάμεσα στα encore, μπορεί να παίζουν καλύτεροι ζωντανά απ’ ό,τι στο στούντιο (κλισέ, αλλά δε με νοιάζει).

Εκτός απ’ τον φίλο, που τράβηξα με το ζόρι, στη συναυλία ήμασταν μαζί και με τον Γιάννη Σημαντήρα, παρουσιαστή της μοναδικής μουσικής εκπομπής, στη Θεσσαλονίκη, “Διαμάντια” στον 95,8 FM κάθε βράδυ καθημερινής 22:00-24:00. Ο Γιάννης, λοιπόν, ήξερε τον Gino και τα παιδιά από τις προηγούμενες εμφανίσεις τους στην Ελλάδα. Μάλιστα λίγες ημέρες πριν τη συναυλία πήρε συνέντευξη από τον Gino, που του είχε πει στον αέρα ότι είχε υποστεί βαρύ διάστρεμμα, αλλά το ίδιο βράδυ βγήκε και τραγούδησε κανονικά. Σε τηλεφωνική επικοινωνία, λίγες ώρες πριν τη συναυλία, του εκμυστηρεύτηκε (κι εγώ το ρουφιανεύω) ότι ήταν άρρωστος, αλλά δεν υπήρχε περίπτωση να μη γίνει το show.

Εγώ πάνω στη σκηνή, ούτε κρύωμα κατάλαβα, ούτε διάστρεμμα, ούτε κανενός είδους ενόχληση. Οι άνθρωποι έδωσαν το 123% (100% + το ΦΠΑ) των δυνάμεών τους για να περάσουμε (μαζί εμείς μ’ αυτούς, όχι μόνο εμείς) καλά.

Τελειώνουν τη συναυλία, γίνεται το πρώτο encore και στη συνέχεια βγαίνουν για ακόμα ένα, που συνήθως δεν κάνουν, αλλά όπως είπε ο Gino, επειδή ήμασταν εμείς κι εμείς, μια οικογένεια, δηλαδή, θεώρησαν υποχρέωσή τους να το κάνουν. Εκεί, σκέφτηκα ότι σε όλους τα ίδια θα λέει, για να το παίξει καλός.

Έλα όμως, που είχα τα κονέ (τον Σημαντήρα) και πήγαμε μετά στα καμαρίνια. Κι εκεί γνώρισα ανθρώπους εντελώς απλούς και καθημερινούς (ντάξει θα πει κανείς, τι περίμενες; δεν είναι και οι U2), που δεν χρειαζόταν να τους μιλήσεις για να σου πιάσουν κουβέντα κι έναν Gino, από... άλλον πλανήτη. Και στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις, λοιπόν, επανέλαβε αυτό για το δεύτερο encore κι εκεί, όταν σε κοιτάει από κοντά και στο λέει, καταλαβαίνεις ότι είναι αλήθεια.

Έφυγα με τις καλύτερες εντυπώσεις τόσο για πάνω στη σκηνή, όσο και για την παρουσία τους στα καμαρίνια και παρότι ήταν το πρώτο συγκρότημα, που γνωρίζω από κοντά (ξένο, γιατί από Έλληνες καλλιτέχνες έχω γνωρίσει και τον Στέλιο “Σαλβαδόρ” Παπαϊωάννου), φαντάζομαι ότι τέτοιοι άνθρωποι σπανίζουν.

Την επόμενη μέρα, ο Γιάννης, μου προώθησε sms του Gino, που έστελνε χαιρετίσματα σε όλους, λέγοντας ότι μας αγαπάει.

Πείστηκα ότι το Gino Loves You δεν είναι ένα απλό τραγούδι των Kultur Shock:




ΥΓ. Δε νομίζω να χάσω άλλη συναυλία τους σε Θεσσαλονίκη και πέριξ από εδώ και στο εξής. 

ΥΓ2. Οι Kultur Shock έχουν κυκλοφορήσει το νέο τους άλμπουμ με τίτλο Ministry of Kultur, που αξίζει να ακούσετε και ν’ αγοράσετε. Ξέρω γιατί τα βάζω σ’ αυτή τη σειρά. Έτσι κι αλλιώς ότι και να πω εγώ. Πρώτα θα το ακούσετε δωρεάν. Σας προτρέπω να το αγοράσετε, πάντως, Όχι ότι νοιάζονται, αλλά το αξίζουν.

No comments: