Tuesday, 20 December 2011

#blogovision 2011: 01. Foo Fighters - Wasting Light

Give me some rope, i'm coming loose
I'm hangin' on you
Give me some rope, i'm coming loose
I'm pulling for you now


Θα έγραφα ότι “δεν είναι πολλές οι μπάντες, που έχω προλάβει από την ίδρυσή τους κι έχουν καταλήξει να γίνουν αγαπημένες μου”, αλλά μετά το καλοσκέφτηκα και τελικά δεν βρήκα άλλη πέρα απ’ τους Foo Fighters. Συνήθως, αυτά που αγαπάω στη μουσική, είτε είναι συγκροτήματα, που σχηματίστηκαν πριν καν γεννηθώ είτε αφότου, αλλά τ’ ανακάλυψα μεγαλώνοντας.

Στην δεύτερη κατηγορία υπάγονται οι Nirvana των οποίων είχα γίνει πραγματικός fan και το ’94 όλα ανατράπηκαν, όταν έμαθα από φίλο τα άσχημα νέα. Ο Dave Grohl, όπως και όλοι μας, προχώρησε και δεν άφησε τον χρόνο να πάει χαμένος, προσπαθώντας ίσως με τους FF να ξεπεράσει και τον χαμό του Kurt, εκτός από το να βάλει σε κάποιο κανάλι την τεράστια δημιουργικότητά του.

Από τότε, πραγματικά, είναι αυτό που λένε “He never looked back”, αλλά μόνο με την έννοια ότι δεν σταμάτησε να δημιουργεί. Γιατί δεν θέλει ν’ αποκοπεί από το παρελθόν του με τον άσχημο τρόπο, που αυτό έγινε παρελθόν. Στο “Wasting Light” παραγωγός είναι ο Butch Vig, που ήταν και στο “Nevermind” πριν από 20 χρόνια, ενώ και ο μπασίστας των Nirvana, Krist Novoselic επιστρέφει για guest εμφάνιση στο I Should Have Known και ναι για ό,τι καταλαβαίνετε μιλάει το τραγούδι και ναι είναι για πολύ κλάμα.

Έχοντας φτάσει σε υψηλά επίπεδα επιτυχίας και δημιουργικότητας σε τομείς όπως η μουσική, η σκηνοθεσία και ό,τι άλλο μπορεί να κάνει κάποιος, που δεν κάθεται στ’ αυγά του, έρχεται ένα σημείο, που ψάχνεις μια πρόκληση. Κι αυτή στο album των FF ήταν ότι άφησαν πίσω τα ηλεκτρονικά βοηθήματα και γύρισαν στην εγγραφή σε μπομπίνες στο γκαράζ του Grohl. Για να γίνει ο ήχος πιο raw από ποτέ (βοήθησε κι η επισημοποίηση ως μέλους της μπάντας του Pat Smear) κι επειδή απλώς μπορούσαν. Και επικοινωνιακό stunt or not, ένα κομματάκι απ’ αυτές τις ταινίες βρίσκεται σε πολλά χέρια οπαδών, που τα βρήκαν μέσα στο cd (ανάμεσά τους κι εγώ). Έστω ένα drum beat, μία μικρή νότα, να κρατώ στα χέρια μου, φτάνει.

Το αναλογικό του πράγματος το καταλαβαίνει κανείς από το πρώτο κιόλας τραγούδι το Bridge Burning. Το δεύτερο, Rope είναι το αγαπημένο μου. Θα περάσετε ωραία ακούγοντας τα τραγούδια τους, αρκετοί στίχοι τους θα σας μείνουν. Και στο τέλος, θα πάρετε μια περιποιημένη κλωτσιά από το Walk, έτσι για να σας μείνει κάτι σίγουρα.

Αν όλα αυτά, μπορούν να σταθούν σε μια συναυλία, σ’ ένα ασφυκτικά γεμάτο στάδιο, μαγκιά τους και περιμένω πώς και πώς τη μέρα, που θα το ζήσω.

Το back to basics, που αποφάσισαν να κάνουν έπιασε κι απ’ αυτό δημιουργήθηκε, ίσως το καλύτερο album της μπάντας, σίγουρα στην πρώτη τριάδα με τα δύο πρώτα. Το τελικό συμπέρασμα είναι ότι "they fuckin’ rock".

Previously on blogovision 2011:

No comments: