Thursday, 1 December 2011

You're out (of the blogovision 20)




Η Blogovision 2011 ξεκίνησε επίσημα και όπως πάντα (classic me), τελευταία στιγμή τρέχω με λίστες για μέσα κι έξω από την εικοσάδα. Το καλό είναι ότι έχω κατασταλάξει στα 20 albums εδώ και ώρες, αλλά το κακό είναι ότι ήταν τόσο δύσκολο για μένα να σχηματίσω την εικοσάδα, και τα albums, που αυτά που άφηνα εκτός δεν τα’ αξιολογούσα αμέσως, με αποτέλεσμα να «τρέχω» τελευταία στιγμή.

Oh well, συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια.

Οπότε πρώτα θα δώσω τη λίστα με τα εκτός, παρότι μπήκαμε σε περίοδο, που όλοι δίνουν το #20.

Τα 26 albums/Eps, που ήταν eligible/ineligible αντίστοιχα, και δεν θα είναι στη βαθμολογία της φετινής blogovision είναι (χωρίς πολλά λόγια για το καθένα δυστυχώς):



46) Wednesday 13 – Calling All Corpses



Fun album, με πτώματα, αίματα ζόμπι κτλ και τραγούδια με τίτλους όπως “I Wanna Be Cramated”, “One Knife Stand” και “Miss Morgue”, αλλά εκεί είμαστε.

45) Rise Against – Endgame



Με το “Appeal To Reason” έσπασαν ταμεία και είπαν να επιστρέψουν σε πιο raw στιλ, αλλά δεν μου έκανε πολύ κλικ για παραπάνω. Το “Architects”, πρώτο τραγούδι του album ξεκινά εκπληκτικά, αλλά μετά ξεκινούν και τα φωνητικά, που δεν με ξετρέλαναν στο “Endgame”. Sorry, guys.

44) The Kills – Blood Pressures



Το άκουσα, γιατί «πόσο μπορεί να με βλάψει ένα rock album» κι εντάξει δεν θα δεις ότι έβγαλαν νέο album και θα πεις, neeext. Θα το ακούσεις βρε αδερφέ, ως μουσικόφιλος και παρότι όχι fan.

43) Paley and Francis – Paley and Francis



Τον Francis θα τον ξέρετε από κάποιους Pixies, τον Paley δεν θα τον ξέρετε (τουλάχιστον εγώ δεν τον ήξερα), αλλά είχε προϋπηρεσία σε μπλουζ μπάντα και αποφάσισαν να κάνουν μια ενδιαφέρουσα συνεργασία, που λένε ότι ηχογράφησαν σε 48 ώρες. Μοιράζουν τραγούδια, αλλά είναι διαφορετικοί ο ένας με τον άλλον και αν και τα κομμάτια είναι καλά, φαίνεται στο τέλος χωρίς συνοχή, σα να είναι compilation.

42) Glen Campbell – Ghost on the Canvas



O Glen Campbell έλαβε τη διάγνωση για Alzheimer’s κι αποφάσισε να κάνει ένα αποχαιρετιστήριο album. Αρκετοί έπαιξαν στο album, ένας Billy Corgan, κάτι μου λέει, κάτι Dandy Warhols ακουστά τους έχω. Τιμή για έναν άνθρωπο, που δυστυχώς, θα περάσει δύσκολα στο υπόλοιπο της ζωής του. Ίσως να είναι λίγο συναισθηματική ακόμα κι αυτή η θέση για το album.

41) Red Hot Chili Peppers – I’m With You



Προσωπική απογοήτευση, γιατί είναι από τους αγαπημένους μου, κι ας έχω λίγο πιο σκληρό background (punk κτλ.). Και δεν θέλω να λέω “ήταν απ’ τους αγαπημένους μου” σε λίγα χρόνια. Πέρασα κάποια φάση της ζωής μου που ήθελα μόνο αυτούς να δω live κι ακόμα δεν το κατάφερα.

40) Chuck Ragan – Covering Ground



Μέλος των Hot Water Music (punk) ακολουθεί και σόλο καριέρα παίζοντας folk. Αγαπημένο μου το “Nomad By Fate”.

39) Puscifer - Conditions Of My Parole



Maynard, Maynard, Maynard. Τι κάνεις ρε ψυχή; Τι άλλο θα βγάλεις; Τρ΄ςλα πουλάει ο άνθρωπος και κάνει τα πάντα, Tool, A Perfect Circle και οι Puscifer. Πιο fun project απ’ όλα, μου φαίνεται αυτό. Και πιο beatάτο σίγουρα. Κωμικό εξώφυλλο.

38) Nekromantix – What Happens In Hell Stays In Hell



Δεν χρειάζεται να ξέρετε πολλά. Καταλαβαίνεται από τον τίτλο του album περί τίνος πρόκειται. Πολύ καλύτερο από το παρόμοιου στιλ album του Wednesday 13. Το “Bats In My Pants” είναι λατρεία, όπως και το ομώνυμο με το album, track. To “Crazy” είναι πολύ καλό και περιγραφικό. Ναι για ό,τι λέει ο τίτλο και με ωραίο ρυθμό.

37) The Copyrights – North Sentinel Island



Το “Crutches” είναι το δεύτερο track του album, αλλά το “Worn Out Passport” είναι το καλύτερο για εμένα. Ξεκινά με τον στίχο “I wanna die with a worn out passport”. Το τελευταίο τραγούδι μιλά για το πώς θα περνάμε στην κόλαση και “Hell Will Be Party Time”.

36) Steve Martin & The Steep Canyon Rangers – Rare Bird Alert



Τον ξέρετε όλοι ως κωμικό, άρα θα ξέρετε ότι σε αρκετά stand-up (εγώ δεν το ήξερα), χρησιμοποιούσε το μπάντζο του. Είναι μια χαρά μπαντζοπαίχτης, ο τραγουδιστής των Steep Canyon Rangers ανεβάζει το album κατά πολύ. Πολύ δεμένη δουλειά. Το ομώνυμο track είναι ορχηστρικό και σε βάζει απόλυτα στο κλίμα. To “Jubilation Day” μιλά για το πόσο χάρηκα που έφυγες. Α! Έχει και το πρώτο τραγούδι ever για άθεους.

35) Agnostic Front – My Life, My Way



Θεσμός στο hardcore οι Agnostic Front. Είχαν να βγάλουν τέσσερα χρόνια album και λογικά μιλούν για όσα άσχημα συμβαίνουν και τι κάνει ο καθένας και τι πρέπει να κάνουμε όλοι μαζί για να εναντιωθούμε σ’ αυτά. Το “My Life My Way” υπάρχει μεν στα αγγλικά, αλλά στο album βρίσκουμε και το “A Mi Manera” για να το πιάσουν και οι ισπανόφωνοι.

34) Five Finger Death Punch – American Capitalist



Σκληρός ήχος από το L.A. από μια από τις πιο αναγνωρίσιμες τον τελευταίο καιρό metal bands. Οι fans του είδους θα περάσουν ωραία στην ακρόαση. Να πούμε ότι δεν νιώθουν και πολύ καλά τα παλικάρια. Το τελευταίο track έχει τίτλο “100 Ways to Hate”. Να τους χιλιάσετε να μας ξεκουφαίνετε. Π΄ρωτη μου επαφή με τους συγκεκριμένους φέτος.

33) Cavalera Conspiracy – Blunt Force Trauma



Το “Inflikted” ήταν εκπληκτικό ντεμπούτο/comeback, γιατί δεν είναι και τίποτα άγνωστοι οι Αφοί Cavalera. Το συγκεκριμένο album να πω την αλήθεια, δεν με τράβηξε τόσο όσο το άλλο, αλλά υπάρχει η sophomore κατάρα, ή κάτι τέτοιο. O Max Cavalera δεν ακούγεται τόσο καλά όσο στο “Inflikted”. Στο “Lunch Mob” ακούγεται και ο Roger Miret των Agnostic Front.

32) O’Death – Outside



Πρώτη μου επαφή και μ’ αυτούς. Ήταν λίγο δύσκολοι για μένα, αλλά κατάφερα να τους ακούσω (όχι ότι χρειάστηκε προσπάθεια, μην το πάρετε έτσι) και μ’ άρεσαν αρκετά, σε μια χρονιά που άκουσα αρκετή country/folk επηρεασμένη μουσική.

31) Karma To Burn – V



Stoner rock από τα λίγα. Επίσης λίγα είναι τα λόγια στο album. Έρχονται και σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη τον Δεκέμβριο και νομίζω ότι μετά από την πρώη αυτή γνωριμία μας θα τους επισκεφτώ.

30) Future of the Left – Polymers Are Forever (EP)



Ineligible λόγω αριθμού τραγουδιών και διάρκειας, αλλά η πρώτη αυτή μικρή γεύση μου άφησε ωραία γεύση. Περιμένω κανένα ολοκληρωμένο album για να δω τι παίζει γενικότερα. Ωραίο χιούμορ στα κομμάτια. Το έκτο και τελευταίο τιτλοφορείται “Destroywhitchurch.com”.

29) Danko Jones – Mouth to Mouth (EP)



Αγαπημένοι καναδοί ρόκερς (δεν συμμετέχει ο Μπράιαν Άνταμς) βγάζουν πέντε κομμάτια, που δεν θα σ’ αφήσουν απογοητευμένο/η σε καμία περίπτωση. Φαντάζομαι μόνο πώς περνάνε όσοι πάνε στα live τους. Κανένα τραγούδι δεν υστερεί, αλλά προσωπικά μ’ άρεσαν πιο πολύ το “Rock ‘n’ Roll Proletariat” και το ομώνυμο.

28) Civet – Love and War



Κορίτσια με τατουάζ, που παίζουν punk. Θέλει κανείς τίποτα περισσότερο; Δε νομίζω. Εντάξει, τα 14 τραγούδια με διάρκεια περισσότερα από 45 λεπτά δεν είναι πολύ punk, αλλά τα παίζουν καλά. Πάντα μ’ άρεσε ν’ ακούω τραγούδια από την πλευρά της γυναίκας. “Come On (I Wanna Be your Girl)” λένε, και βασικά σου το ανακοινώνουν, όχι σαν κάτι φλώρους, που ρωτούν “Are you gonna be my girl”.

27) The Bombpops – Stole the TV (EP)



Από νότια Καλιφόρνια οι πάνκηδες Bombpops, θυμίζουν σε όνομα λίγο τους Sex Bob-omb του Scott Pilgrim οπότε ακόμα ένας λόγος να μ’ αρέσουν. Τέσσερα τραγούδια, δέκα λεπτά με το τελευταίο “Crazy” να είναι το καλύτερο.

26) Motorhead – The World Is Yours



Τα πολλά λόγια είναι φτώχια για τον Lemmy. Μόνο που ζει ακόμα και περιοδεύει και βγάζει albums (ναι είδα το ντοκιμαντέρ “Lemmy”) είναι θαύμα. Και το κάνει στην ίδια ένταση με παλιά. Στο “Get back in line” σου λέει τι του αρέσει, τι πρέπει να κάνεις στη ζωή σου κτλ. Και κάν’ το, ο Lemmy το λέει. Personal favorites το “Rock ‘n’ Roll Music” και το τελευταίο τραγούδι “Bye Bye Bitch Bye Bye” και όχι δεν αποχαιρετά τη σκυλίτσα του.

25) Star Fucking Hipsters – From the dumpster to the grave



Πάνκιδες κι εδώ, που όμως τα έχουν κάνει ένα mix όλα σ’ αυτό το album, ακόμα από πιο χαλαρά και ska μέχρι πιο κάφρικα, όχι τέρμα κάφρικα, αλλά μεταλλικό ήχο, πώς το λένε; Ακόμα και μέσα στα τραγούδια το mix έτσι; Όχι ένα έτσι ένα αλλιώς.

24) Scorpios – Scorpios



Οι Scorpios, χωρίς “n”, δεν έκανα λάθος αποτελούνται από τον Joey Cape (Lagwagon), Tony Sly (No Use For A Name), Jon Snodgrass (Drag the River) και Brian Wahlstrom. 10 tracks καμία σχέση με τις punk bands από τις οποίες προέρχονται. Χαλαρά τραγούδια με ακουστική κιθάρα γιατί κι οι πάνκιδες κάνουν μπαλάντες. Και καλές μάλιστα. Το “Lifer” βάζει κάτω τα υπόλοιπα.

23) Monovine – Cliché



Ελληνικό grunge με εμφανείς επιρροές από τους αγαπημένους Nirvana, οπότε συγχαρητήρια μόνο να πούμε στα παιδιά από την Πάτρα (pun intended). Πέρασα καλά ακούγοντάς τους. Καλά αγγλικά, πράγμα σπάνιο για Έλληνες. Και δε με χάλασε η μεγάλη ομοιότητα με τον Kurt σε κάποια τραγούδια.

22) Nick 13 – Nick 13



Ο τραγουδιστής των Tiger Army (psychobilly) το έχει γυρίσει, χωρίς ν’ αφήσει φυσικά τους Tiger Army, σε Americana, country, hillbilly και όχι μόνο για να βγάλει album, αλλά έχει μάθει απ’ έξω όλη την Ιστορία. Την παρουσίασε και σ’ ένα BBC Radio 1 Punk Rock Show σ4ε αφιέρωμα στο hillbilly. Ποιος να το πίστευε ότι θα την άκουγα όλη εκείνη την εκπομπή. Το “Carry My Body Down” και γενικά όλο το album ακούγεται από τον οποιονδήποτε.

21) Trash Talk – Awake (EP)



Πέντε hardcore τραγούδια (ναι, φυσικά είναι λιγότερο από 9 λεπτά όλα μαζί), που αν θες να το πω και αγγλιστί “blew my mind”. Δεν είναι eligible με τίποτα οπότε, απλώς τους δίνω σε όσους αντέχουν ν’ ακούσουν τις καφρίλες και δεν τους ήξεραν, όπως εγώ πριν λίγο καιρό.

No comments: